Dag 4: rondrit Špindlerův Mlýn (225km)

Zoals gisteren al gezegd mochten de koffers uitzonderlijk eens op de kamer blijven, want er stond een prachtige rondrit op het programma. Een tocht van zo’n 225 kilometer door het Reuzengebergte, deels over de Poolse grens. We zitten hier namelijk verrassend dicht bij de grens, wat de rit alleen maar boeiender maakte.

We vertrokken vanmorgen onder een stralende zon die de frisse ochtendlucht snel deed verdwijnen. Toch merkte je aan ons drie dat we nog niet helemaal wakker waren. Gelukkig duurde dat niet lang. De eerste bochtige wegen dienden zich al snel aan. Heerlijk sturen, bochten inschatten, insturen, laag doordraaien en dan weer uitaccelereren en dat bocht na bocht. Niet veel later kwamen ook de eerste haarspeldbochten eraan. Als het van mij afhing, reden we morgen gewoon dezelfde route opnieuw.

Het enige minpuntje, als je het al zo kan noemen, was het vinden van een plek om te lunchen. Rond het middaguur was het overal behoorlijk druk, waardoor een vrij tafeltje vinden niet vanzelfsprekend was. Maar net voor 14 uur vonden we toch een lokaal grillrestaurantje. Met z’n vieren gegeten én gedronken voor nog geen 50 euro. Geen kindermenu’s, maar porties waar zelfs ik niet doorheen geraakte, en ik ben nu niet bepaald een kleine eter. Die Tsjechen waaien volgens mij gewoon leeg in de voormiddag.

Na nog even door de spits te tokkelen, kwamen we mooi op tijd terug aan ons hotel.

Voor morgen hebben we de belangrijkste bezienswaardigheden nog eens grondig bekeken, want de grillige rotstad (die eigenlijk vandaag op het programma stond) heb ik helaas opnieuw gemist. Misschien heeft Yvonne er foto’s van kunnen maken.

Ach ja, morgen trekken we richting Praag. Daar blijven we het hele weekend, dus hopelijk kan ik dan ook wat meer foto’s maken en met jullie delen.